\u201ePokonasz go tylko wtedy, gdy pokonasz samego siebie", powiedzia\u0142a jej najlepsza przyjaci\u00f3\u0142ka. Lesya zgodzi\u0142a si\u0119 w swoim sercu. Rzeczywi\u015bcie, czas przesta\u0107 si\u0119 spotyka\u0107, rozstawa\u0107, cierpie\u0107, \u017ca\u0142owa\u0107\u2026<\/p>\n
Lesya nazwa\u0142a t\u0119 nierozwi\u0105zan\u0105 powie\u015b\u0107 zagadk\u0105 dla dwojga. Napisali to, a potem podarli uczucia na strz\u0119py.<\/p>\n
Musimy wymy\u015bli\u0107 epilog. W co inwestowa\u0107 w ostatnich chwilach ich dziwnej mi\u0142o\u015bci? Mo\u017ce wr\u00f3ci\u0107 do prologu?<\/p>\n
\u201eNawiedza\u0142y mnie jego oczy. Wygl\u0105da\u0142y jak oczy g\u0142odnego wilka. Zapyta\u0142em w my\u015blach, dlaczego? Powinien by\u0107 szcz\u0119\u015bliwy i zadowolony z \u017cycia. Tacy m\u0119\u017cczy\u017ani osi\u0105gaj\u0105 to, czego chc\u0105. Nie zatrzymuj\u0105 si\u0119\u2026”<\/p>\n
\u2013 Um\u00f3w si\u0119 ze mn\u0105 na spotkanie \u2013 powiedzia\u0142 Anatolij bez emocji.<\/p>\n
\u201eNie b\u0119dzie spotkania” \u2013 przeczuwa\u0142 Lesino. – A czy to konieczne? Nie musimy przeprasza\u0107 ani wymy\u015bla\u0107 czego\u015b. Wszystko to jest zb\u0119dne. Nasz romans si\u0119 sko\u0144czy\u0142”. Powiedzia\u0142a jednak na g\u0142os:<\/p>\n
– Dobry. Dzisiaj. Jak zawsze.<\/p>\n
Przeczucie Lesiny nie zawiod\u0142o. Anatolij nie przyszed\u0142. I cieszy\u0142 si\u0119 z tego. I by\u0142a smutna. Ona sama nie mog\u0142a przyj\u015b\u0107. Wyjecha\u0142a, by wr\u00f3ci\u0107 do zesz\u0142ego lata, wspomnie\u0144, magii ich pierwszego spotkania… Na \u015brodku du\u017cej polany p\u0142onie, p\u0142onie ogie\u0144. P\u0142omienie s\u0105 gor\u0105ce, jak przyzywaj\u0105ce poca\u0142unki. Ig\u0142y p\u0119kaj\u0105. Setki iskier tworz\u0105 d\u017awi\u0119ki fajerwerk\u00f3w. I le\u0107 w ciemne niebo. I krusz\u0105 si\u0119 w pomara\u0144czowe gwiazdki. Lesi\u0119 ogarn\u0119\u0142o niesamowite uczucie nierzeczywisto\u015bci. \u015awiat wydawa\u0142 si\u0119 wyj\u0105tkowy. I by\u0142a wyj\u0105tkowa. A jej bia\u0142a szata na ciemn\u0105 noc i ogie\u0144 by\u0142a wyj\u0105tkowa. Wygl\u0105da\u0142o to tak, jakby opanowa\u0142a j\u0105 poga\u0144ska magia. By\u0142a te\u017c obecno\u015b\u0107 nieznajomego, kt\u00f3rego nazwa\u0142a Wilkiem. Wszystko to uczyni\u0142o z niej cudown\u0105 kobiet\u0119.<\/p>\n
\u2013 Ona jest taka\u2026 taka\u2026 \u2013 us\u0142ysza\u0142a szepty.<\/p>\n
\u201eJestem po prostu szcz\u0119\u015bliwy” \u2013 chcia\u0142em odpowiedzie\u0107. I po raz pierwszy od kilku lat samotno\u015bci, aby zadowoli\u0107 si\u0119 tym uczuciem. A nieznajomy wilk musi to zobaczy\u0107… Dlaczego wybra\u0142a jego? Dlaczego nie mog\u0142a unikn\u0105\u0107 jego spojrzenia? Dlaczego j\u0105 wybra\u0142? Co robisz, Wolf, w tym pstrokatym, szalonym towarzystwie? Celowo uciek\u0142 z normalnego \u017cycia? Wszystko tutaj jest dla ciebie zbyt \u0142atwe. Nie w twoim stylu. Nie twoja rozrywka.<\/p>\n
Potem do ich towarzystwa do\u0142\u0105czy\u0142o jeszcze dw\u00f3ch. Gdzie s\u0105 inni, gdzie s\u0105 Twoi? Przy ognisku bawili si\u0119 z nieznajomymi, \u017cartowali, ta\u0144czyli. Kto\u015b pomy\u015bla\u0142 o w\u0142\u0105czeniu muzyki w samochodzie. Lesya nie pami\u0119ta\u0142a, kiedy ostatnio w jej \u017cyciu by\u0142a taka improwizacja.<\/p>\n
Wilk zaprosi\u0142 j\u0105 do ta\u0144ca. Przez d\u0142ugi czas delikatne i silne m\u0119skie d\u0142onie nie dotyka\u0142y jej subtelnego stanu.<\/p>\n
\u2014 Anatolij.<\/p>\n
– Lesia.<\/p>\n
– Dobrze ta\u0144czysz.<\/p>\n
– Ty te\u017c.<\/p>\n
\u201ePrzepraszam, \u017ce przeszkadzam ci w wakacjach.<\/p>\n
Sprawi\u0142e\u015b, \u017ce by\u0142o fajniej.<\/p>\n
\u2026 Nie, epilog powinien by\u0107 drog\u0105 prowadz\u0105c\u0105 w nieznane lub donik\u0105d. Droga, kt\u00f3r\u0105 Lesia i Anatolij wr\u00f3cili z zabawy. Wygl\u0105da\u0142a jak srebrny \u0142a\u0144cuszek w \u015bwietle ksi\u0119\u017cyca.<\/p>\n
– Gdzie chcia\u0142by\u015b teraz pojecha\u0107? \u2013 zapyta\u0142 Anatolij.<\/p>\n
\u201eNa koniec \u015bwiata” \u2013 za\u015bmia\u0142a si\u0119.<\/p>\n
– I gdzie to jest?<\/p>\n
\u201eKoniec \u015bwiata to ty”, powiedzia\u0142a do siebie. Odpowiedzia\u0142a inaczej:<\/p>\n
– Kto wie.<\/p>\n
… I by\u0107 mo\u017ce powie\u015b\u0107 mo\u017cna zako\u0144czy\u0107 prostymi s\u0142owami: \u201eNie ma potrzeby niczego \u017ca\u0142owa\u0107. \u015awi\u0119to\u015b\u0107 i grzech, pokuta i przebaczenie, prawda i oszustwo, spotkanie i rozstanie – to dwie osoby – m\u0119\u017cczyzna i kobieta, kt\u00f3rych \u0142\u0105czy przypadek. A my zostali\u015bmy jego kolejnymi wybra\u0144cami, a dok\u0142adniej je\u0144cami. Niekt\u00f3rzy z nas byli zmuszeni chorowa\u0107, znosi\u0107, upada\u0107 i wstawa\u0107\u2026 Nie nale\u017cy pyta\u0107: co wtedy?\u2026”<\/p>\n
Tylko go pokonasz…<\/p>\n
\u201ePokona\u0142em ci\u0119, Wilku. Dlatego wybaczy\u0142em i niczego nie \u017ca\u0142uj\u0119. Moje kr\u00f3tkie szcz\u0119\u015bcie okaza\u0142o si\u0119 zwodnicze. Ale to by\u0142o. Wr\u00f3ci\u0142e\u015b do swojego znajomego \u015bwiata. Wr\u00f3ci\u0142 do \u017cony, kt\u00f3rej nie kocha\u0142 i kt\u00f3ra uparcie nie chcia\u0142a uszcz\u0119\u015bliwi\u0107 ci\u0119 synem lub c\u00f3rk\u0105. Pasuje do ciebie spo\u0142ecze\u0144stwo wyrafinowanych kobiet i drapie\u017cnych m\u0119\u017cczyzn. Byli\u015bmy kr\u00f3tkim epizodem w naszym istnieniu\u2026”.<\/p>\n
A mo\u017ce niech ta powie\u015b\u0107 b\u0119dzie bez epilogu? Niech pozostanie niedoko\u0144czone. W \u017cyciu musi by\u0107 co\u015b niedoko\u0144czonego…<\/p>\n
Leslie by\u0142o zimno. Na wspomnienia i nie zauwa\u017cy\u0142em jak czas lecia\u0142. Do domu, do ciep\u0142a – pojecha\u0142em sam. Wkr\u00f3tce zacznie si\u0119 \u015bciemnia\u0107. Niewygodne zimowe dni i kr\u00f3tkie. Bardziej jak autobus. Na przystanku jest du\u017co ludzi. W tej chwili wszyscy si\u0119 spiesz\u0105. Szcz\u0119\u015bliwi byli ci, kt\u00f3rzy szturmem wpadli na i tak ju\u017c zat\u0142oczony autobus. Musia\u0142em przerwa\u0107 przeja\u017cd\u017cki.<\/p>\n
– Zamarzni\u0119ty? – zapyta\u0142 kierowca.<\/p>\n
Lesia nazwa\u0142a ulic\u0119.<\/p>\n
– Jeste\u015bmy w drodze. Spotkali\u015bmy si\u0119? – spojrza\u0142 na przypadkowego pasa\u017cera.<\/p>\n
– Prawdopodobnie nie. Nie pami\u0119tam.<\/p>\n
– To ty! Gdzie wtedy znikn\u0119\u0142a\u015b? Nigdy nie poprosi\u0142em ci\u0119 do ta\u0144ca. Kto ci\u0119 ukrad\u0142?<\/p>\n
Leslie go nie pami\u0119ta\u0142a. I pami\u0119ta\u0142 j\u0105. By\u0142 jednym z tych, kt\u00f3rzy przybili si\u0119 do ich towarzystwa latem. I w\u0142\u0105czy\u0142 muzyk\u0119 w swoim samochodzie.<\/p>\n
\u201eNikogo wtedy nie zauwa\u017cy\u0142em. Tylko Anatolia – odpowiedzia\u0142a mentalnie.<\/p>\n
By\u0142e\u015b wtedy taki szcz\u0119\u015bliwy.<\/p>\n
– Czy jestem teraz szcz\u0119\u015bliwy?<\/p>\n
\u201eWi\u0119c ju\u017c nie.<\/p>\n
– Czemu?<\/p>\n
\u201eSzcz\u0119\u015bliwi ludzie o to nie pytaj\u0105. Nie uwierzysz, ale wiedzia\u0142em, \u017ce ci\u0119 spotkam. Poszed\u0142em na to pole. Ale zawsze byli tam inni ludzie.<\/p>\n
\u201eTu masz powie\u015b\u0107 bez epilogu”, szydzi\u0142a z siebie.<\/p>\n
\u201eCzy pozwolisz mi zaprosi\u0107 ci\u0119 na randk\u0119?” Kiedy b\u0119dzie Ci wygodnie.<\/p>\n
Nie pozwol\u0119 ci, nawet nie znam twojego imienia.<\/p>\n
\u2014 Anton.<\/p>\n
– A ja jestem Lesia.<\/p>\n
Nie pami\u0119tam, kiedy jad\u0142em obiad z urocz\u0105 kobiet\u0105. Dotrzymaj mi towarzystwa. Oczywi\u015bcie, je\u015bli si\u0119 nie spodziewasz.<\/p>\n
Leslie si\u0119 zgodzi\u0142. Nikt na ni\u0105 nie czeka\u0142. I nikt nie czeka\u0142 na Antona.<\/p>\n
Kolacja w ma\u0142ej przytulnej restauracji ci\u0105gn\u0119\u0142a si\u0119 przez trzy godziny. Jakby\u015bmy si\u0119 nie spotkali po raz pierwszy.<\/p>\n
Kiedy wyszli na ulic\u0119, spotkali ich ca\u0142y miesi\u0105c. Nie wiedzieli jeszcze, \u017ce w ten zimowy dzie\u0144 zacz\u0119li pisa\u0107 prawdziw\u0105 histori\u0119 swojej mi\u0142o\u015bci. Jest ju\u017c prolog. A ksi\u0119\u017cyc w pe\u0142ni jest pe\u0142en szcz\u0119\u015bcia…<\/p>\n